— Ведаеш, Ганна…
Ён раптам узрушыўся, схапіў яе за руку.
— Я на цябе спадзяваўся, я верыў у цябе, я думаў — ты мне паможаш, ты падтрымаеш мяне, ты заменіш мне страчанае…
Яна мякка ўсьміхнулася.
— Даніла! Дык гэта-ж неразумна… Якая-ж карысьць, якая выгада? Ты адны путы хацеў зьмяніць на другія? Ты хацеў вырвацца з багны сям‘і, каб у другую трапіць?
— Ды не, Гануля, ня так… З табой іначай. Ты-ж не такая, ты разумееш… Ты сама жывеш поўным жыцьцём, у цябе гэткія інтарэсы, як у мяне. Я ня так думаў, як ты гаворыш. Я марыў аб прыгожым, шырокім жыцьці…
Колькі хвілін абодва маўчалі. Потым ён пачаў нізкім, сьціснутым голасам у відочным абурэньні:
— Дык, Ганна… Значыць ня будзе так? Ты ня будзеш маёй… ну, ня жонкай… прыяцелькай, сябрам… але зусім, каб усягды, каб жыць разам, разам працаваць…
— Мы будзем, як і раней, прыяцелямі. Будзем памагаць адзін аднаму…
— Не, ня тое… ня так… Ты разумееш мяне, Ганулька, толькі ня хочаш прызнацца… Ну, скажы проста, канчаткова: ня будзе так, як я кажу?
— Не, ня будзе.
— Чаму?
— Я сама люблю волю… Я знаю, што дрэнна так будзе…
— Ізноў ты ня тое гаворыш. Ты ня хочаш сказаць… Ганулька, я-ж сам бачу, я-ж разумею. І чаму ты ня хочаш мне шчыра сказаць усё, як ёсьць… Ты… Зьмітровіча любіш…
— Ну, няхай сабе й так… Я люблю яго… моцна люблю, бо ён прыгожы, разумны, ён… падабаецца мне…
Даніла моўчкі ўзьняўся.
— Ладна. Я пайду, Ганулька!
У яе вачох бліснула трывога.
— Куды ты, Даніла? Чаго табе па начы бадзяцца… Ты ў мяне пераначуй.
Ён заўважыў яе трывогу. Усьміхнуўся.
— Ты ня бойся, Гануля. Я-ж помню твае словы: тут дрэнна, дык там добра; тут пуста, дык там поўна… Дабранач!..
Ён вышаў на вуліцу. Цемень, вецер, завея… Відаць, на ўсю ноч зіма разгулялася.
У канцы вуліцы бялясай міргаючай плямай ліхтар сьвеціцца. Даніла проста на яго падаўся. Ён знаў, што гэты ліхтар
