Гэта старонка не была вычытаная
ПАД СЬЦЯГАМ РАДАСЬЦІ
Зьліпае бровы хмар
праменная далонь.
Кладзецца сонца спаць
пад мяккай коўдрай змроку.
Зямля запальвае
на зьмену
свой агонь,
як маці, кормячы
сваім уласным сокам.
Зямля і чалавек!
Штурм розума і скарб!
Зямля і скарб.
Энергія і згода.
І —
электрычнасьцю
зальлем зямлі абшар —
пад сьцягам радасьці,
пад сьцягам сонцаўсходу.
Угрунь, жыцьцё!
Разгортвай сілы скарб!
Як хвалі радыё
у поступе разьбежным —
захватывай абшар,
