Старонка:Устаноўка (1930).pdf/30

КРЫМ

Шумліва-чароўнае Чорнае мора
ўскідвае хвалі на ўзвышша скал.
Водгульлем гордым у пролазах горных
пераклікаюцца з валам вал.

Рабінавай ноччу разьюшацца ветры,
хмары насунуцца цёмнай сьцяной.
Заліты халодныя грудзі Ай-Петры
гарачай татарскай сьлязой.

Век пад няволяю гнуўся татарын,
у горах бязьлюдна жыцьцё каратаў.
Шторм! Навальніца!.. І, — праз ахвяры, —
вольным татарын стаў.

Нязнацца ўжо болей з тэй доляю горкай,
шчасьцем абвіў іх паўстаўшы Ўсход…
На небасхіле ясьнеецца зорка —
савецкі плыве параход.

Зялёным агнём кіпарысы маўкліва
радасна вабяць у цемень скал.
Чорнае мора, адвеку шумлівае,
гучнаю песьняй цябе я спаткаў!