Гэта старонка не была вычытаная
КРЫМ
Шумліва-чароўнае Чорнае мора
ўскідвае хвалі на ўзвышша скал.
Водгульлем гордым у пролазах горных
пераклікаюцца з валам вал.
Рабінавай ноччу разьюшацца ветры,
хмары насунуцца цёмнай сьцяной.
Заліты халодныя грудзі Ай-Петры
гарачай татарскай сьлязой.
Век пад няволяю гнуўся татарын,
у горах бязьлюдна жыцьцё каратаў.
Шторм! Навальніца!.. І, — праз ахвяры, —
вольным татарын стаў.
Нязнацца ўжо болей з тэй доляю горкай,
шчасьцем абвіў іх паўстаўшы Ўсход…
На небасхіле ясьнеецца зорка —
савецкі плыве параход.
Зялёным агнём кіпарысы маўкліва
радасна вабяць у цемень скал.
Чорнае мора, адвеку шумлівае,
гучнаю песьняй цябе я спаткаў!
