Гэта старонка не была вычытаная
Янук узрушаны. Ён чуў сябе героем.
Ён шчасцю заваёванаму рад.
А як не узрадаваць? Упартасцю сваёю
У спісах гонару займае першы рад.
У грудзях — прыбой агня,
А ў вачах — трывога.
Асядлаў Янук каня,
Як струна — дарога.
Вецер клоніць строй прысад,
Свішча ў полі зжатым.
Едзе хлопец да дзяўчат,
Хлопец едзе ў сваты.
Адцвіталі тапалі
Беласнежным цветам.
Ехаць трэба, а калі,
Як не ў баб‘е лета?
Покуль зладзіш добры лад
Справы гаспадарскай,
Ой, не ўспомніш пра дзяўчат,
Пра пяшчотнасць ласкі.
Дні і ночы напралёт
Бег работ вірлівы.
Гэй, давай паскорым ход,
Конь мой белагрывы.
