Гэта старонка не была вычытаная
Гневам дух.
З дзідаў сказ нядолі вышыў
Наш пастух.
І сказала праўда: — „Хлопча,
Прыдзе восень,
Быць таму, чаго тыхочаш,
Што ты просіш!
Прыдзе восень новым светам
І не госцем,
Люд такой не знаў дагэтуль,
Наша восень!..“
І яшчэ сказаць хацела,
Ды з-за гор, —
Хмар навала загудзела,
Выў віхор.
— Праўда, дзе ты?
След загінуў,
Знік, няма.
..........
Эх, ты, слаўная хвіліна,
Слодыч мар!..
Каля выгану, на ўзлессі,
Ў хмызняку,
Ружай свет здаецца ў песні
Януку.
Восень прыдзе, ёй скарыцца
Хціўны шквал.
