Гэта старонка не была вычытаная
А ля гор бушуе мора,
Грозны вал.
І здалося — вось маячыць
Гнеў-скала.
Праўду тут Янук убачыў, —
Тут жыла.
Падышоў.
І так нясмела,
Ў першы раз,
Праўда ветліва сустрэла
Веем ласк.
Сеў, як з маткай, з праўдай разам,
Пра свой лёс
Гаварыў Янук, расказваў
Мовай кроз.
І расказваў доўга-дбала
Казку-быль.
Слова кожнае ўставала
На дыбы!
Праўда слухала і ў вочах
Кроплі слёз:
Шмат Янук жыццём сірочым
Перанёс!
Поўз густой сцяной аднекуль
Статак хмар.
Давіць грудзі сіла здзеку,
Як цяжар.
Праўда слухала стаіўшы
