Гэта старонка не была вычытаная
XXVI.
Ён скончыў.
Цяжка зрабілася на сэрцы. Сум апанаваў нас усіх…
— Цяжка табе, браце мой родны! Я бачу, ох як цяжка. Але што зробіш…
Выпала нам на долю нясьці цяжкі крыж жыцьця. Ну што-ж, дык будзем нясьці! Будзем да канца пад цяжарам яго йсьці шляхам сваім, хоць цярністы гэты шлях! Але з горда паднятай галавой пойдзем, браце, мы далей! Пойдзем!
Хай сьмяюцца, хай гоняць! Але мы ня сойдзем з дарогі!
Ня сойдзем! Не, ніколі!
Хай гуляюць маланкі, грухацяць пяруны, нам усё роўна…
Крыж свой цяжкі панясём наперад…
Панясём на тую гару дзе, быць можа, на ім нас-жа раскрыжуюць, як раскрыжавалі памятаеш, браце, Яго…
