Гэта старонка не была вычытаная
на роднай сваёй зямельцы, ў роднай хаце сваёй не гаспадар!
Я той з каго ўсе сьмяюцца і пры жыцьці і па сьмерці, над мовай маей, над звычаем, над усім сьмяюцца!
Я той, хто капаў канавы, строіў чыгункі, фабрыкі і нават кайданы рабіў з жалеза, каб самому адзець іх на рукі і ногі…
Я усё той самы — сын беднай маці- Беларусі…
Дык ня пытайце мяне болей людзі: — Хто ты? Чуеце: я — Беларус!
Цяпер я змарыўся, бо доўга йшоў шляхам жыцьця.
Бачыце — прысеў ля краю дарогі, ля старой бярозы…
Ня пытайце болей… бо ведаеце самі, хто я…
