Хай, хто трус хаваецца хутчэй! Хто моцны — выходзь!
Чуецца ў вас ветру вызаў…
— Гэй, сябры! Сюды на дапамогу! Хай маланкі зьяюць, грукоча пярун! Хай сьмерць наўкола пануе! Ня страшна нам! Мы вызаў прынялі! — гудзіць яму, ў вочы гледзячы, лес…
Ідзе бойка…
Плача здрасаваны, заліты вадою, сітняг…
— Трымайся, сябра! — лес яму гудзіць…
Грукоча пярун, трашчаць дубы, бярозы, сосны, вольхі…
Хутка пройдзе бура…
Зноў узойдзе сонца і лячыць тады будзе свае раны сітняг і стары лес.
Ось слабей грукоча пярун, сьціх дождж. Вецер пагнаў далей цёмныя, агнём багатыя, хмары. Ось, бліснулі праменьні, зноў засьмяялася сонца, іграючы тысячамі агнёў, у кроплях дажджу на лістох галін.
Сьціхла бура.
Мы, змокшыя да касьцей, пайшлі да хаты, цераз, паціху ўжо гудзеўшы, лес…
Сьмяялася сонца. Птушкі наўкола зноў весела сьпявалі…
