— Дык трэба нам паспаць добра, ды і на мягкім, — сказаў Міхась, падміргіваючы. — Ось, для гэтага давай сябра аер ламаць!
Мы дружна прыняліся за працу і не агледзеліся, як наламалі шмат аеру, на якім расьцягнуліся і не пасьпелі аглядзецца, як заснулі. Праз сон я чуў, як сонца моцна пякло, але змога брала сваё…
Не памятаю, ці доўга мы спалі, як раптам мяне разбудзіў нейкі ўдар па галаве.
Я расплюшчыў вочы. Што за праява?
Хтось накрыў нас цэлай купай галін.
— Гэй, хто там? — пачуўся голас Міхася. Мусіць і яго таксама разбудзіў удар альховых галін.
Мы выбраліся з-пад галін і зьдзіўленна паглядзелі адзін на аднаго.
Было цёмна. Вецер гудзеў.
— Ось яно што! Шчасьліва абыйшлося! — памахаўшы галавою, сказаў Міхась.
— Глядзі, сябра, гэта вецер зваліў на нас тую вялікую вольху, пад якой мы варылі рыбу. Добра, што зачапіла толькі галінамі, мусі моцна мы спалі, калі ня чулі, як паднялася бура, — скончыў ён, азіраючыся наўкола.
Неба было пакрыта цёмнымі хмарамі, вецер хістаў і рваў галіны, лісьцьцё з дрэваў, высока паднімаў іх угару і кідаў у хвалі ва-
