Гэта старонка не была вычытаная
XXII.
Хутка прайшла ночка.
Загарэлася неба і праз хвілю праменьні сонца пагналі летні туман у гушчар лесу, дзе ён згінуў сярод галінаў.
— Добры будзе дзянёк! — глянуўшы на неба, сказаў Міхась.
— Цяпер добра было-б трохі заснуць, — скончыў ён гутарку, ўстаючы з месца.
— Ды чаго там, лажэцеся, а я пайду да хаты, — сказала Ганначка. — А пасьля пад вечар я прыду ды вам есьці прынясу. Дык бывайце здаровенькія! Глядзеце, не пажанецеся тутака, бо вун Пухавіцкія дзяўчаты з таго боку пазіраюць! — пагразіла яна нам рукой, засьмяяўшыся і хутка схавалася ў гушчары лесу.
— Ня зьбіся з дарогі! — крыкнуў ёй Міхась усьлед.
— Давай, сябра, пасьпімо! — зьвярнуўся Міхась да мяне.
— Яно й можна, — згадзіўся я.
