Прагудзеў першы гук, паплыў над лесам, возерам далёка, далёка…
Ад гуку яго прачхнуліся ад сну птушкі, спужаліся зьвяры; прыслухаліся да яго нават далёкія жыхары…
Звон гудзеў… Здаволены князь узьлез на званьніцу, каб самому папрабаваць званіць і ось толькі ўзяўся ён за вяроўку, якая была прывязана да біла, і ўдарыў першы раз, як здрыганулася зямля, і ўсё што было на ёй і наўкола, правалілася няведама куды і ўсё гэта месца заліла вада.
Шмат людзей кажуць, што і цяпер па начох іншыя людзі чуюць, як гудзіць звон дзесь пад вадою…
Дзеля таго і маець возера ў гэтым месцы нейкую асаблівую форму, быццам дадатак да рэшты возера.
— Мяне бярэ страх! — сказала Ганка, прытуляючыся да брата…
— Чаго там! — адказаў ён, і зноў мы змоўклі…
Дык калі ты ёсьць там, вялікі звон, дык хутчэй прагудзі! Хай учуюць цябе зноў, хай зноў узбудзіш ты гукам сваім птушак уночы, мо’ да іх цяпер прыстануць і жыхары мае старонкі! Прагудзі хутчэй, таемны звон!
Плешчуць хвалі, шапоча сітняг і чую я, як быццам дзесь ужо пачаў гудзець цудоўны
