стрэл! Памятай, хоць па маёй сьмерці — зьмяні жыцьцё…
І цуда зрабілася — князь кінуў пістоль, кінуўся на калены прад Юркай, схапіў яго за ногі.
— Сыне, сыне! даруй бацьку! — плакаў ён, а Юрка ціха паміраў.
— Даруй, сынок, даруй! — плакаў бацька.
Юрка маўчаў, пасьля апошні раз падняў вочы ўгару і сказаў: — Дарую!
І ў той жа час заснуў вечным сном…
З таго часу зьмяніўся князь. Раздаў усю зямлю сялянам, адбудаваў спаленыя вёскі, сабраў усіх хворых і бедакоў да замку і быў бацькам для ўсіх. Калі прышла яго канчына, шмат людзей плакала па ім і, па яго завету, пахавалі яго сярод магілак Юркі і старога дварэцкага, які быў другім бацькам для Юркі.
Караба скончыў. Крупень быў гатовы.
Але ніхто ня браўся за яду. Усе былі пры сваіх думках.
— Чаго зажурыліся? — весела загаманіў Караба. — Гэта прайшло ўсё, а вось крупень стыне! — казаў ён, дастаючы лыжкі.
— Бярэцеся! — скамандаваў ён і мы дружна прыняліся есьці.
Вечар ужо надходзіў, калі мы пайшлі далей.
