таксама ходзяць хвалі, але не жалезнага колеру, а зялёныя, да якіх цягне, і, здаецца, сярод іх знайшоў-бы адпачынак ад усіх трудоў чалавек…
Доўга глядзеў я на халодныя хвалі, і ня мог наглядзецца…
— А каб ты ведаў, якое хараство глядзець на яго, калі ў небе гараць зоркі, сьвеце месяц, якое тады хараство, — казаў Міхась. — Ось, пабачыш сам…
А, пакуль што, мары ў бок, — дадаў ён, — давай лавіць рыбу будзем, цяпер павінна добра брацца.
— Лавіць рыбу? — зьдзівуся я. — А чым?
— Чым? — перапытаў сьмяючыся Міхась.
— Вудою, браток, будзем лавіць…
I, не чакаючы мяне, ён схаваўся ў кустох і праз мінюту прынёс зьнекуль дзьве, добра наладжаныя, вуды.
— Ну, ось, маеш, — сказаў ён, даючы мне адну вуду. — Будзем лавіць на хлеб…
Я выбраў сабе добрае месца сярод кустоў, што расьлі над самай вадой, і пачаў прабаваць шчасьце. Але ці я ня ўмеў лавіць, ці проста глядзеў на плывук, ня думаючы аб рыбе, а толькі ўжо сонца зайшло, калі мяне паклікаў Міхась:
— Дзяргач, хадзі!
