Гэта старонка не была вычытаная
XI.
Ужо сонца садзілася. Ужо цені гусьцей зграмадзіліся і змоўклі птушак песьні, як мы з вялікай грэблі зыйшлі ў бок і кутка апыніліся ля тыну, якім была абгароджана ўся маемасьць Дзяніса. На падворку забрахаў сабака і праз мінюту сівы, як голуб, вышаў да брамы Дзяніс.
— Як маецеся, дзедка? — зьвярнуўся я да яго.
Той падазронна ўглядаўся на мяне, раптам у яго вырвалася:
— Ах ты, Божачка, далібог, не пазнаў!..
І ён хутка пачаў адчыняць браму.
Мы заехалі на падворак.
— Ну, хутчэй, хутчэй, хадзем у хату, цягнуў ён мяне, — вось будзе Міхась рады…
— A Міхась у хаце?
— Есь, есь, толькі цяперака ён з стрэльбай троху выйшаў… — адказаў Дзяніс.
— А! — ківануў я галавой, — усё ходзіць…
