лі і відаць было цяпер, што людзі, якіх мы ня бачылі, прыслухваюцца да нас.
— Пільнуй! — раптам пачуўся ў начным паветры нечы моўны воклік. Лес адказаў лёгкім рэхам.
— Ага! — зарагатаў Караба, — стары Супрон спужаўся дый крычыць, каб коняў пільнавалі… А ну, Ганчар, мы яго запытаем — „Каго“?
І яны разам у адзін голас закрычалі:
— Ці сына, ці дачку?
— У-у-у! — паплыло рэха па лесе.
Здаволеныя Ганчар з Карабой зарагаталі.
— Ага-га-га! — пачуўся нейкі крык.
— Хто там? — пытаў нечы голас з лесу.
— Тры дубы! — закрычаў Караба ў адказ, і не пасьпелі мы прайсьці і шагоў з дваццаць, як нас акружыла грамада людзей.
Гэта былі хлопцы, дзяўчаты і мусі сярод іх быў і сам гаспадар.
— Стой! што за людзі? — запытаў нас пярэдні.
Мы застанавіліся.
— Добра спатыкаеш сяброў, Супрон! — сказаў Караба.
— Караба! — вырваўся з гурбы людзей чалавек у белай сьвітцы і кінуўся абнімаць Карабу.
— Ось неспадзеўка, дык неспадзеўка!
