Гэта старонка не была вычытаная
усьлед і калі мы гатовы былі схавацца ў гушчары лесу, да нас даляцеў яго голас:
— Праўда Ганчар?
Той адвярнуўся, зьняў шапку i крыкнуў.
— Лес — праўда-а-а!..
— Таксама і сад! — даляцеў да нас адказ Белашапкі, калі мы былі ўжо ў лесе.
— Хай і сад! — пракрычаў Ганчар.
Ня ведаю, ці чуў яго Белашапка.
Я ішоў і думаў: цікавыя яны людзі і колькі іх тутака захована ў лесе?
Мы йшлі.
Лес шумеў, кланяўся нам сваімі зялёнымі шапкамі і, здаецца, чуць прыметна казаў:
«Сярод маіх грудзей знайдзеш ты, чалавеча, адпачынак і спакой. Болей нідзе»…
