ваў… Не крану я лесу… Гэта ў нас заўсёды бывае, — зьвярнуўся ён да мяне.
— Вось як сойдземся, дык і пачнём — я пра сад, ён пра лес…
На хвілю замоўклі… Дзесь высока заліваўся яскронак на розныя лады. Сьверашчэлі малінаўкі і чыжыкі, ў галінах яблыняк зьвінелі пчолкі на красках, зьбіраючы мёд… Усё жыло! Усё хваліла Даўшага жыцьцё… Ветрык ласкава калыхаў галіны дрэваў, быццам цалаваў кожную краску і далей ляцеў, прымусіўшы белую бярозку зашамацець усімі лісткамі, крануў высокую елку, якая пагардліва кіўнула яму на развітаньне вострай шапкай i зноў стала спакойна глядзець у высокае неба, з якога пасылала праменьні жыцьця далёкае сонца.
— Ну, пара! — перарваў цішыню Ганчар.
— Пайдзем, сябар! — зьвярнуўся ён да мяне. Я падняўся. Моцна сьціснулі на разьвітаньне далоні.
— Зямля — гэта Божы дом — замысьленна сказаў Белашапка.
— Праўда Ганчар? — зьвярнуўся ён да яго.
Той глянуў на яго, на мяне і сказаў:
— Хадзем!..
Мы пайшлі.
Белашапка доўга стаяў, гледзячы нам
