Праходзяць гады. Шмат троек зьвёз Дзядзёнак, шмат душ ляжыць на яго сумленьні, але гэтага мала. Здаецца яму, што дзедава душа жадае ад яго большай помсты!..
— Добра, дзедка, добра! — гавора сам з сабой Дзядзёнак.
Плача за вакном непагода.
— Пара! — сказау ён глухім голасам і сам спужауся свайго голасу.
Заварушыўся Пётра на печы ад вокліку Дзядзёнка.
— Га, чаго?
— Пара — сказаў Дзядзёнак і палажыў смаляк на вугалькі. Загарэўся смаляк, асьвяціў хату.
Зьлез з печы Пётра.
Хутка апрануўся. — Ну? — пытаючы глянуў на Дзядзёнка. Той на яго.
— Едзем! — скамандаваў Дзядзёнак.
— Куды? — задаў пытаньне Пётра.
— Да станавога, па вараных, — адказаў Дзядзёнак.
— Гайда! — весела падмаргнуў Пётра.
Выйшлі з хаты. Сярдзіта сустрэла іх непагода. Сьцебануў дождж ім у вочы…
Праз хвілю два цёмныя коньнікі, як нейкія страшэнныя цені, нясьліся праз лес…
