падлазяць да карчмы, ля якой стаіць тройка коняў і багатыя сані з мядзьведжай скурай. Смачна ядуць коні канюшыну, нясецца з карчмы песьня, плача гармонік. Моцна калоціцца сэрца ў яго. Вось яшчэ міг, яны з дзедам каля коняў, хвіля — дзед падбірае лейцы, а ён са стрэльбаю сядае ў сані і зорка глядзіць на дзьверы карчмы. Усё гатова. Коні крануліся i ў той міг раздаўся стрэл і моцны крык «стой!», як нажом, разрэзаў цямніну ночы. Але дзе там!
Дзед сьвіснуў і тройка паняслася…
Бах, бах, бах — грымяць ім усьлед стрэлы. Сьвішчуць кулі над галавой… Ці да стрэлаў, ці да куль, коні не бягуць, а ляцяць, здаецца, і толькі пыл ад сьнегу рэжа вочы…
Божа! што гэта? Што гэта? Цямнее ў вачох Дзядзёнка; чаму дзед схіліўся ў сані і нешта шапоча яму маладому…
Схіліўся да яго ён, крыкнуў: — «Дзедка, а дзедка, што табе»?
Яшчэ мацней рванулі коні, ад крыку яго яшчэ хутчэй панясьліся…
— Дзедка родны, што табе?
— Памятай завет, ні ні… — шапоча дзед і падае няжывы.
— «Добра, дзедка, добра!» — шапоча Дзядзёнак пабялеўшымі губамі, — «памятаць буду, памятаць буду»…
