Гэта старонка не была вычытаная
XXXVIII.
Прабыўшы некалькі дзён у Ярэма, я пачаў такі зьбірацца ў далёкі шлях.
Алеся трохі засмуцілася…
Карп, Сымон і Ярэм прапанавалі пасядзець да саннае дарогі дый папрацаваць у ваколіцах, але я мусіў такі адмовіцца ад усіх прапазыцыяў…
Трэба было сьпяшацца, каб у час папасьці туды, куды ўжо шмат нашых сяброў пацягнулася.
Дзень расстаньня надыйшоў.
Я выяжджаў пад вечар.
Шчыра падзякаваўшы ўсіх сваіх блізкіх сэрцу сяброў, я выйшоў з хаты…
— Не запамінайце нас, — сказала Алеся і змахнула рукой сьлязу…
Мілая дзеўчына, ці магу я запомніць таго, хто першы краску яскравую першай вясны мне падарыў!
Не, ніколі!
