Гэта старонка не была вычытаная
XXXVI.
Ня відаць сьвету, цёмна зрабілася ў лесе.
Панура загудзеў стары лес, затрашчалі галіны, зашамацела лісьцьцё, сьціхлі птушкі.
Вецер сярдзіта выў, стараючыся вырвацца на волю з моцных абцугоў лесу — але бароўся, трымаў яго лес, 6‘ючыся з непагодай.
Горда стаяў ён, гледзячы на сьмерць сваіх сяброў і біўся далей з бурай.
Цёмная хмара, як ноч закрыўшы неба, напаўзала на лес…
Страшэнны вецер ляцеў, стараючыся сваім імпэтам зьнясьці дубы, грабы, сосны, елкі, бярозы, але дзе там!
Стоячы ў цеснай грамадзе, як адзін, байцы сустрэлі ворага і пачалася бойка: трашчаць карані дрэваў, ламаюцца галіны, сыплюцца лісты.
Круціць, ламае віхар — няма зьлітаваньня…
Белыя бярозкі гінуць адна за адной і кроплі дажджу паліваюць іх упаўшыя целы…
