Гэта старонка не была вычытаная
XXXV.
Аб чым ён кажа, куды кліча так доўга нас? Якую таемную быль хоча нам расказаць? Пра дзеі прадзедаў маіх? Мо’ пра лік сваіх магіл, а мо’ пра тое, аб чым марыць увесь час душа?..
Хто зразумее яго? Хто прыдзе на покліч?
Ось зноў ён шапоча ня слухаць яго ня можа душа…
Штось вялікае ўздымаецца ў грудзёх, быццам хутка зразумее душа, аб чым шапоча, чаго хоча, куды кліча стары, цёмны лес!..
Кажы, кажы, мілы лес, сэрцу хутчэй свае казкі…
Ад твайго голасу душа ясьнее і думкі сьмелыя паўстаюць…
Кажы нам, лес, хутчэй!
Навучы, як ратаваць старонку, як пабудзіць братоў ад сну, як вызваліць з нядолі і кайданоў братоў… Навучы нас быць сьмелымі!
