Гэта старонка не была вычытаная
XXXIII.
Гусачкі, вы, мае! Куды-ж вы ляціцё! Куды-ж долю маю нясеце? Гусачкі, адгукнецеся!..
Гусачкі ня чуюць мяне!..
Каб яны бачылі, як цяжка нам, дык не пакідалі-б нас…
Добра нам з вамі толькі сярод глухіх лясоў, дзе ня бачаць нас людзі…
Вось схаваліся за хмарай і толькі чутно, як яны, лецячы над лесам і балотам, крычаць, быццам кідаючы нам апошняе бывай!..
Цяжка на сэрцы зрабілася…
Апошнія праменьні сонца на лістох дрэваў чырвонай зарніцай яшчэ гараць, але ось момэнт і цёмна зрабілася ў лесе…
На далёкім небе зорка яскравая зьявілася…
Туды, да яе, цяпер гусі ляцяць.
Ночкай гэтай яны адпачынуць, а заўтра, чуць сьвет, паляцяць ад нас…
