Гэта старонка не была вычытаная
XXXII.
Калі я ўвайшоў у хату, мяне сустрэлі вясёлым гоманам…
— А, ось і Дзяргач! лёгкі на ўспаміны! — загудзеў Ярэм.
— Ну, ось добра, што наведаўся, — кінуліся мяне абымаць Карп і Сымон.
— У нас тутака, сябра, гэтакая ціша, што іншы раз жывой душы цэлы год ня бачыш, — казаў Карп.
— Ну, дось гутаркі, сынкі, давайце гасьцю чарку. А дзе-ж запрапала нашая Елачка? — загудзеў Ярэм.
У гэты міг дзьверы адчыніліся і ўвайшла Алеся.
— Ось як, вы ўжо тутака, а я хадзіла вас будзіць і нават меркавала, калі зноў моцна сьпіцё, дык і ня будзіць, — казала яна.
— Не, гэтага ўжо досіць, праспаў сьнеданьне, дык трэба папалуднаваць, — казаў Ярэм.
