Не, не, ніколі! Гэта сьлёзы! сьлёзы!..
І выбег я з хаты.
Бег, як мог…
Вецер рваў на маёй галаве валасы, гнаў мяне, і чуў я голас у ім…
«Куды бяжыш? Навошта? Усё роўна ад іх нікуды не ўцячэш! Яны тутака разам з табою! Паглядзі!»
Я бег, і ня прыкмеціў, як апыніўся ў бура-чорнай вадзе. Наўкола мяне цёмныя хвалі жыгалі. Чуўся толькі плёхат вады. А голас нейкі ўсё шаптаў:
«А што бачыш? Куды ўцякаў? Ня мог на сьлёзы глядзець, а цяпер у чым апыніўся, ў чым стаіш? Паглядзі!»
І глянуў я на чорныя хвалі, якія ўжо біліся ў грудзі мае…
Дык ось якія гэта хвалі! Дык ось у якое я трапіў мора!
Былі гэта крывавыя хвалі…
Было гэта крывавае мора…
Усё вышэй і вышэй падымаліся яны…
Жудасна робіцца мне…
Няма ратунку! Няма!
Наўкола цемната…
Ось ужо чую я смак крыві на вуснах, зараз захліснуся…
Божа ратуй!..
