Гэта старонка не была вычытаная
Каб шум яго — братоў маіх разбудзіў?
Каб уставалі ўсе і гэтай ночкай сьвятой і ціхай, на раду сабраліся?
Ціха ўсё…
Няма адказу на запытаньне маё, але сэрцам я чую — гэта так!
Ён прыляцеў да нас у цёмныя лясы, каб падняць, каб узварушыць нас! Бо час настаў!
Хутка пройдзе ночка і сонца праменьні заблішчаць у кроплях расы.
Дык чаго-ж ты сьціх?
Чаго-ж не грукаціш мацней, чаго маўчыш?
Ціха ўсё…
Лес сьпіць…
А неба, неба далёкае з яскравымі зоркамі штось гамоне, кудысь кліча, заве…
Небу высокаму відней: недзе далёка зьбіраюцца хмары вялікай грамадой і хутка ўжо над лесам, што сьпіць, загрыміць, пабудзіць усю старонку, сьвятарны гук грому…
