— Чырвонаармейца памятаю, а вас не магу ўспомніць.
— А чаму вы не смелі, кажаце, на судзе падыйсці? Як гэта?
— Ну што-ж у такі час трывожыць чалавека.
— Я сёння тут гаварыла, а мне здаецца, што ўсе на мяне пальцамі паказваюць і вачэй не зводзяць. Усе, здаецца, думаюць — от яна, тая самая, жонка таго самага Тварыцкага.
— Менш за ўсё вам пра гэта трэба думаць.
— Вядома, я не вельмі над усім гэтым раздумваю. Я працую і рада. Усе, што прайшло, тое прайшло.
— Вашу дачку я ўбачыла раней як вас. Учора я заходзіла ў дзіцячы сад. Мне паказалі Славу Тварыцкую. Я з ёю крыху пагаварыла. Яна неахвотна мне адказвала, найбольш моўчкі глядзела на мяне.
Ірына і Зося ішлі ўжо з клуба прымерзлай к ночы сцежкаю. Быў блізка вечар. Краем лесу прайшлі яны да былых хутарскіх хат — Дзве-Хаты былі пад дзіцячым садам. Яны ўвайшлі — Зосі трэба было забраць Славу. Быў час разыходу дзяцей. Некаторыя аставаліся нанач — тых пераводзілі ў другі пакой, цераз сенцы. Жанчыны адзявалі сваіх дзяцей каля нізенькай вешалкі. Дзеці самі бралі сваю адзежу. Дзеці гаварылі, расказвалі, пыталі, скардзіліся. Чуўся Славін галасок:
— Я ведаю сваё месца на вешалцы, у мяне там прыклеены яблыкі. Мама мне выразала з газеты, а я сама зарысавала чырвоным карандашом. А ты гаворыш, што я не пазнаю, дзе мая адзежа вісіць. Эх ты!
Зося ўсміхнулася, падышла да Славы, пацалавала яе ў лоб, пагладзіла па стрыжаных „пад грыўку“ валасах і памагла ёй апрануцца. Ісці да-
