тачка, што я бачу! А я-ж думаў, што ты ў Чырвонай арміі.
— Дзе там, нас тут трох чалавек і мы зімуем у пільні, а на вясну стане цёпла…
— А-яй, ай, братачка, што я чую. А твой-жа бацька, як шыў я кажух, гаварыў мне, што ты ў войску.
— А калі цябе якія будуць незнаёмыя людзі пытаць, ці не ведаеш ты, дзе дзезярціры, то ты скажаш, што мяне бачыў, ці не?
— Барані божа, братачка, што ты выдумаў.
— Будзеш маўчаць?
— А што мне за інтарэс гаварыць, я з свайго языка хлеб ем, ці што? Я жыву з працы рук.
— Ну то глядзі! Нас тут трох чалавек зімуе ў пільні — дома быць страшна. І калі ты пра гэта хоць поўслова каму скажаш, то жыць на свеце не будзеш.
— Каму ты гаворыш, што я сам не ведаю, ці што? Здаецца-ж яе блазен.
— Ну, памятай. А як там за вашымі Двума-Хатамі большэвікі стаяць? Як, у Цецераўцах многа чырвонаармейцаў?
— Я там быў тыдняў два таму, у Паціеўскага і Лагуты, кажухі правіў, то ніводнага салдата не было. А цяпер — не скажу, бо не ведаю.
— Там-жа пазаўчора Назарэўскага атрад стаў, і к табе танцаваць, пераадзеўшыся, прыходзілі.
— Дык от гэта што! — шчыра здзівіўся кравец. — А можа і праўда гэта яны былі. Я-бо гляджу — нікога ў вочы не ведаю.
— Што яны там пыталі ў вас, на танцах? Пра што гаварылі?
— Пра што-ж гаварылі? Перш за ўсё, братачка, у танцы пусціліся. А пасля, тымчасам, хто ўвішнейшы, то выбраў сабе дзеўку, і пачаў за яе
