Гэтыя яго думкі Проў перабіў сваім запытаньнем, зьвернутым да Панкела.
— Ну, дык што ты скажаш? Нябось, усё яшчэ думаеш сумнявацца й надалей?
Панкел адказаў ня зразу, нібы ня маючы магчымасьці выявіць тое становішча свае душы, якое апанавала яе пасьля камяністых праколваючых слоў Прова. Ён мусіў пачакаць, падумаць... і толькі праз хвілін пяць адказаў:
— Але, сумняваюся.
Проў падняўся, недавольна зарухаўся, адвярнўся ўбок, потым выразна паглядзеў на Панкела і сказаў:
— Дарэмна, браце... Мыляешся... з-пад рук выпушчаеш волю... я табе кажу! Адгані прэч сумненьне... Бяры, калі ляжыць каля рук. Будзь чалавекам, цьвёрдым, упэўненым, рашучым, а не анучай, мачулай. Ну... Згодзен, ці не? А то ўжо трэба лажыцца спаць і... канчаць... Кажы, Панкел, згодзен?
Панкел увесь сьціснуўся, нібы ўвайшоў у думкі, натужыўся ў разгадках гэтых думак, зачапіўся за перамогшую з іх і, трымаючыся яе, запытаў:
— А які ваш плян?
Проў прысеў, зьмяніў міну й дабрадушна адказаў:
— Памойму, навошта табе заўчасу ведаць... Ты-ж усё яшчэ не рашыўся... І толькі новых сумненьняў нажывеш.
А думка напірала на Панкела.
— Мне трэба ведаць усё, каб я мог ноччу абдумаць, вырашыць і тады... — настойна сказаў ён.
Проў спусьціў тон.
— Скажу табе праўду, Панкел: ніякага вырабленага пляну няма... Ды навошта той плян? Усё ў маіх руках... Вось па згаворанаму знаку зьбярэмся і...
— Чаму вы так цудна кажаце: няма? Ня так-жа гэта проста — узяў і пайшоў.
— А амаль ня так: зьбярэмся і пойдзем... Пойдзем сьмела і ніхто ня верне.
— Ці-ж вы спадзяецеся, што так удасца?.. Ой, я бачу, што мы... Слухайце, Проў, а каб...
— Ну, ну, ну?!
— Вось, лепей было-б так: выпрасіцца ў разьведку, а вам узяць камандаваньне ёю, і тады выйдзе шыта-крыта... — парадзіў Панкел, забыўшы сумленьне, кінуўшы роздум і падданы ўгаворам Прова.
А гэты давольна ўхмыльнуўся, і на твары яго бліснула лёгкая хітрая ўхмылка, так-жа хітра зажмурылася левае вока, і ён коратка і выразна сказаў:
