загразла ў яе горле тое, што яна мелася выказаць, і яна засталася маўчаць. Сідор, як-бы ня сумеўся зразу ад калючых слоў Андрэя і толькі ў адказ на іх часьцей пачаў зацягацца цыгаркаю. Усе астатнія таксама ня ведалі, куды павярнуць далейшую гутарку, і хто задумана, а хто абурана чагосьці чакалі.
Гэтак прайшло каля пяцёх хвілін, якія паказаліся для ўсіх чуць ня годам. Далей нельга было маўчаць, бо то-б урэшту разнэрвавала кожнага, і Плаха перарваў маўклівасьць.
— Мне здаецца, што тут ня час і ня месца вясьці нашу спрэчку. Тым болей, што мы ня вырашым адразу гэтага пытаньня. Я раджу перайсьці да іншай тэмы.
— Вось праўду кажа Макар, — пахваліла раптам знайшоўшая сябе Агнэса, — памойму, запяялі-бы песьню якую.
— Давайце! Запраўды, хлопцы! — рачавіта падцяла мацеры Марыля. — Варвара, — зьвярнулася яна да таварышкі, — заводзь што-кольвечы. Ну, хутчэй!
— Хай без мяне хто пачне, — аднеквалаcя Варвара, — я ня ведаю, якую пачаць.
— За ўладу саветаў — дужа пекны напеў, — парадзіў Плаха.
— Памойму лепей „Не осенний мелкий дождичек“, — падаў ад сябе Паўлюк.
Варвара сарамяжа кашлянула разы два, абацёрла хустачкаю губы й нясьмела, папярхаючыся, зацягнула „Не осенний мелкий дождичек“. Ёй сталі падцінаць Агнэса, Марыля й Паўлюк. Сідор, Андрэй і іншыя сядзелі моўчкі, кожны думаючы сваё.
— А вы-ж, чаго маўчыцё? — пяючы запытала Агнэса, — пасабляйце пяяць.
Сідор як-бы гэтага й чакаў, падняўся й выйшаў з-за стала. Пасьля паглядзеў праз фіранку ў вакне на вуліцу і прайшоў па хаце.
— Цікава, як позна? — абярнуўся да яго Плаха.
Сідор выняў загарак, паглядзеў і адказаў:
— Другая гадзіна.
— Го-о-о! Чуў, Андрэй? Ці не пара зьбірацца да хаты? — абярнуўся Плаха да Андрэя.
Той таксама выйшаў з-за стала на хату.
Гэты іх рух зьвярнуў на сябе ўвагу Агнэсы й дзяўчат, і тыя кінулі пяяць ды зьвярнуліся да хлопцаў.
— Куды вам сьпяшыць? Яшчэ рана. Ночы вялікія. Гуляйце! Андрэй, Макар, Сідор!
— Не, я ўжо не магу, — запэўніваў Андрэй, — трэ‘ яшчэ даклад напісаць сёньня. Дзякую, цётачка, за ўсё, прабачайце! Ужо ў суботу нагонім за гэта... Абрыдаем вам.