— Мікі-ы-та-а, Аксе-э-кьня-я, хавайце сына-а... хава-ай-це-э-э... — зацяжным шэптам праняслося ў сенцы праз ваконца. — Ідуць стражнікі, хутчэ-эй...
То быў жаночы голас і Аксеньні паказалася, нібы суседкі Парулі.
— Гэта Паруля, — выказалася Аксеньня да ўсіх. — Чакайце, я выбегу ў двор.
Яна кінулася ў дзьверы, матаючы рукою назад.
Але ўжо ня было спакою: усе павылазілі з застольля і трывожна пераглядаліся. Мікіта са сполахам у твары паглядаў на Ігнася, які настарожана глядзеў усьлед мацеры.
— Аксе-э-ня-а, што-о ты сабе-э думаеш? — пачулася выразна скрозь шчыліну адчыненых Аксеньняю дзьвярэй.
Таксама чулі ў сенцах, як Аксеньня шэптам запытала:
— Паруля? Ці гэта ты? — і зразу-ж перамяніла голас, крыкнуўшы:
— Чаго-о цябе, зладзейка-а, няшчасьце прынясло? Вон, паганка, адгэтуль... Спакою ад вас не знайсьці нідзе, жывадзёры праклятыя... Вон з двара, вон... Хрызь, Мікіта-а, сюда-а йдзеце!..
Як стаялі ў недавуме, так раптам кінуліся ў дзьверы адзін за другім і Хрызь, і Мікіта, і Алесь.
— Гэта-ж Рубчыха шалёная прыбегла страшыць. Вось яна, вось... Папруцінай яе адгэтуль.
Выбегшы ў двор, усе ўбачылі ўстрывожаную, нашароханую Марылю Рубец, якая нясьціханна ўзывала Аксеньню да перасьцярогі, ня гледзячы на лаянку з боку апошняй.
— Што-о ты да нас маеш, згубіцелька наша, — яшчэ галасьней, да хрыпоты, выгукнула Аксеньня, калі падбеглі да яе Хрызь з Алесям Цапам.
— Мама, чакай... пастой, ня крычы... У чым справа? — запытаў Хрызь, узіраючыся ў абрысы Марылі.
— Я прыбегла перасьцярэгчы вас ад бяды... Я толькі-што праведала, што да вас маюцца прыйсьці на вобыск... Можа ўжо нават ідуць дзе... Шша-а, о, чуеце-э...
Марыля прыцішыла голас і падалася некалькі шагоў узад. Тое-ж зрабілі й другія.
Недалёчка ад хаты, на вуліцы, пачуўся шлёп некалькіх ног.
— Хавайце-э Ігнася-а, поліцыя! — моцным шэптам праказала Марыля і раптам кінулася наўцекі. За ёю пусьціўся Алесь, не даючы сабе адліку, чаго і што ён бяжыць.
Хрызь павярнуў у дзьверы, але не пасьпеў адчыніць іх, як з вуліцы данёсься крык:
— Сто-ой! Лаві-ы! Страляй!
