— Выгнаць цябе, нягодніца, трэба да ўсіх чарцей. Усю сям‘ю нашу апаскудзіць захацела... Злыгалася, шэльма, з бальшавіком і няма рады... 3 бальша-авіко-ом! Нібы няма лепшых хлопцаў на сьвеце... Вось пачакай, прыдуць легіянэры, тады іншае запяеш... Ды праз яго і нам бяды не адкасьніцца будзе... Прычэпяцца — і аграбяць ці заб‘юць за няма нішто, за жуліка якогась там... Выганім, Агапа, насурьёз кажу табе, калі не адрачэшся ад яго!..
— І трэба выгнаць! Волю сабе дала! Моц пачула... Праз бацькоў і не шманае! Пачакай, галубка, вазьму я цябе ў рукі! — ушчуваў Агапу і бацька.
І ўшчунак яго выводзіў Агапу са сьцерпу ды яшчэ болей умацоўваў яе рашучасьць уцячы хутчэй да Костуся, зьбегчы ад нядобрых бацькоў і ўжыць свае спаконныя мары. „3 ім мне гэтак добра будзе! Начальнік гарнізону! Усе падчыняюцца яго распарадкам, усе яго слухаюць! Посьле гонкі, бяспрыхільнасьці... Го, мой Костуська!—марыла Агапа ў самоце.—„Не, паеду, паеду, паеду!" — пераказвала яна сама сабе, міжвольна ўтуруючы рэдкім, мерным ударам благаслаўлячага звону.— „Толькі, калі мне пайсьці з дому? І як пайсьці, каб ніхто ня знаў, ня бачыў, аднэй, цішком?“ гадала яна ў натузе.
— Вечарам! — штосьці падсказала ёй: — Заўтра вечарам. Чаго-ж чакаць далей! Парашыла — дык выпаўняй...
Агапа як бытцам-бы на момант супакоілася: прайшлася некалькі разоў па хаце, уздоўж і ўпоперак, нават зацягнула напеў аднэй рэволюцыйнай песьні, які збадзёрыў яе, падняў настрой і абудзіў ахвоту, а потым зноў прысела.
Прысела і радым узрокам пачала зьмяраць праз вакно сьцены хатаў, садкі, вуліцу.
Так прайшло з паўгадзіны...
— Ну, ужо ідзе, ужо вяртаецца, ужо пачнецца, — раптам праказала яна самой сабе, нездавольна зарухала і адвярнулася ад вакна з нейкай каразьліваю пасьпехаю.
— Спакою няма: толькі ўнялося сэрца, як ізноў...
Стук дзьвярэй і ўваход тут-жа ў хату Агапінай мацеры перабілі яе. Агапа змоўкла і адвярнулася ў вакно.
А маці, Домна, высокая, гадоў пад сорак, кабета, поўная і стройная, з гладкім тварам, вайшла, акінула хату зіркам і, прыкмеціўшы дачку ў вакне, спынілася ў запечку.
— Ты ужо даўно дома? — чэрства запытала яна.
Агапа не адказала.
— Ты чуеш, ці не? — гульчэй вымавіла яна.
— Ня вельмі, — неахвотна адказала Агапа, міжвольна ўздрыгнуўшы.
