— Ну-ж, гад! Не дажджэ тваё ліха! — Скрозь зубы цэдзіць Паўлюк і варочаецца на другі бок.
— Мамка! — крычыць гдзесь у кутку малы хлопчык, сын Паўлюка: — я скачываюся; ці німа чаго палажыць збоку?
— Зьлезь, сынок, пашукй каля печы палена і падлажы пад сеньнічок, — адзываецца с-пад барахла маці.
Паўлюк сярдзіта варушыцца на пасьцелі і стогне, як зьвязаны стары маркач, каторага стрыгуць. А хлопчык ужо шворыцца каля печы.
— Чорт іх ведае, якіе тут палены! — бунтуецца хлопец: — усё нейкіе так плашкі; каб дзе знайсьці крыху таўшчэйшае.
— Пашоў спаць! сну на цябе німа! — не вытрымовывае Паўлюк і падымае галаву, а сын, узяўшы палена, шыбуе ў запек і грукае паленам на ўсю хату.
Паўлюк успамінае Сучынскага і ад злосьці скрыгічэ зубамі.
— Што ты, Паўлюк, скрыгічэш? — пытае, лежучы збоку, жонка.
— Нешта, падла, зуб заныў, — лжэ Паўлюк, каб атчапіцца, і варочаецца ад жонкі у другі бок.
— А ты вазьмі сьцюдзёнай вады; там каля парога стаіць на палені, — радзіць Паўлюку жонка.
— Сьпі лепей! — сьцяўшы зубы, гаворыць Паўлюк.
Патрошкі ў хаці ўсё заціхае, і салодкі сон усім замыкае вочы. Адны толькі насы зайгралі цяпер на ўсе галасы. Адзін нос тоненька высьвістываў:
— Э-ге! Э-ге!
Другі жаласна ныў, як малады каршунец у гнязьдзе.
