Гэта старонка не была вычытаная
6
Капейку да капейкі,
глядзіш — сабраў рубель.
Ня скрыпку ці жалейку
купляем мы сабе.
Імкнемся ў родным краі
старое сьцяць ушчэнт.
Начыньне мы купляем,
купляем мы цэмент!
Мы ўзводзім рыштаваньні —
працоўнай сілы шмат.
Але адно, як глянеш, —
ці-ж мала у нас растрат?
А колькі хлебаедаў,
на карку ў нас сядзяць?
А ўсе свае патрэбы
мы самі зможам сьцяць?
Эх, людзі, людзі-п‘яўкі, —
іх спэцыяльны штат.
Даем мы ім спэцстаўкі,
узвышаны аклад.
— Таварышы, браточкі,
сястрыцы вы мае!
