Старонка:Творы (Александровіч, 1932—1933). Кніга 1.pdf/164

НА МАГІЛУ МАКСІМА БАГДАНОВІЧА

1

Павевы праменьняў на скалах
прасьнелаю ласкай дрыжаць,
а ў грудзёх у маіх бушавала —
вечарынкай калючай імжа.

Мора плешча халодным звонам,
ліжа пырскамі бераг круты.
Ня зьвініць тут зялёны гоман,
не трасуцца лазой балаты.

То шэрай, то сіняю хваляй
мора твар свой прыкрые й злуе.
Б‘е навалай… Асінай дрыжалі
на хвалях чаўны… Зальле…

Зальле, затопіць, замучыць,
валам сьпяе сьмерці вальс.
Палошчыць чаўны, як анучу,
плошча сініх хваль.

2

Падплывай, параход, на бераг,
Дай гудок, і якар нырне.
А кудзеляй туман, як нерат,
сваёй вільгацьцю мучыць мяне.