Старонка:Творы (Александровіч, 1932—1933). Кніга 1.pdf/162

ВОЛГА

Далёка ад родных загонаў
ты — шырокая Волга-сястра.
Б‘юць аб бераг халодным звонам
твае хвалі ў сецях чароўных,
туман — кудзель серабра.

На палёх, на раўнінах рускіх
родным гонарам Волга — ты.
Я прыехаў з зямлі беларускай,
дзе зрэбна-зялёнаю хусткай
бязьмежна ляжаць балаты.

Дзе лясы ноччу ціхай і цёмнай,
так люба, так слаўна гудуць.
Дзе гордыя — Сож, і Прыпяць, і Нёман,
дзе Менск, Віцебск, Полацак, Гомель —
дзе ўчора пазбылі бяду.

На тваіх, на грудзёх бурлівых
плылі стройна чаўны казакоў.
І песьняй, як белаю грывай,
трасьлі рускі абшар віратлівы —
да цябе абуджалі любоў.