Гэта старонка не была вычытаная
Проста дзіўнае спатканьне,
сэрца ў грудзях ня ўтрымаць…
Разыйшліся, як сьвітаньнем
слаўся ў зарасьлях туман.
Зараз кончыцца ў нас праца,
кіну я цябе, варштат.
Пабягу хутчэй спаткацца,
— пабягу ў народны сад…
1926 г.
|}
