Старонка:Творы (Александровіч, 1932—1933). Кніга 1.pdf/155

ЗАВЯЗКА

Засьвістаў гудок фабрычны;
знача — кідай свой варштат.
— Першы раз, было й нязвычна,
я пайшла ў народны сад.

Вечар быў такі харошы,
як-жа сэрцайка ўтрымаць?
Я ішла… Якой дарожкай?
— Дый ня ведала сама.

Падышла да рэчкі шустрай.
Месяц хмурыцца ў вадзе.
Да мяне якраз насустрач,
Хлопец ветліва ідзе.

Стаў ля рэчкі, глянуў, глянуў,
усьміхнуўся раз, другі.
Я кідала кветкі ў хвалі, —
расплываліся кругі.

Як цябе, дзяўчынка, клікаць?
Што-ж саромішся, скажы?
… Я сказала… неяк дзіка —
ён-жа мне зусім чужы.

Раптам страх спавіў дзявочы,
ці застацца, ці ўцякаць?
Толькі вочы… Вочы… Вочы
так заманьліва гараць.