Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/57

ПРАЗ ГУЛЬТАЙСТВА…

Праз гультайства, праз нядбальства
Шмат чаго гублялі мы:
Ад падданства, ад начальства,
Як начныя ніклі цьмы.

Сабе самі ўгаварылі,
Што ня ў моцы збыць бяды, —
Без падпалкі так варылі
Сабе кашу ў ненаўды.

Лазма лезьлі самі ў нерат,
Як-бы гнаў хто у каршэль, —
Тыц ды мыц — ні ўзад ні ўперад,
Зьбілі сьцежкі на кісель.

І ані, каб зварухнуцца,
Азірнуцца навакол, —
Заляглі, бы ў ступе груца, —
Той ня хоча, а той квол.

А ўжо час працерць, здаецца,
Вочы хоць бы кулаком
І заняць у куце месца,
А ня недзе за вуглом.

Не хадзіць-жа век у прочкі
Ад сябе, ня знаўшы дзе;
Быць затычкай пустой бочкі —
Сорам вольнай грамадзе!

1926 г.