Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/289

Уступеце, сябры, ў залатыя страмёны
За ўсю крыўду вялікую часаў сягоных

І за Рускую землю, за Ігара раны,
Сьвятаславіча буйнага — зьдзекі ў паганых.

Яраславе, Асмомысьле Галіцкі! Кутам
На пасадзе высока сядзіш златакутым.

Ты сваімі палкамі жалезнымі ўвышы
Падпёр горы Угорскія, шлях заступіўшы

Каралю, й зачыніўшы вароты Дунаю.
Цераз воблак шыбаючы берамы з краю,

Да Дунаю суды свае судзячы спраўна!
Твае грозьбы па землях цякуць многаслаўна.

Адчыняеш ты Кіеву насьцеж вароты
Ды з свайго залатога пасаду адно ты

Султаноў за зямлямі страляеш няслаба.
О, страляй, княжа, ў сэрца паганага раба

Канчака за зямлю Русь, за Ігара раны.
Сьвятаславіча буйнага — зьдзекі ў паганых!

А ты, буйны Рамане, і ты Імсьціславе!
Думка храбрая носіць ваш розум па справе.

Плывяце вы на справу з адвагай, высока,
Быццам сокал на ветрах, лунаючы лёгка.

Птаха хочучы сходаць у бітвах з вятрамі,
Ёсьць бо ў вас пад лацінскімі йшчэ шаламамі

І з жалеза наперсьнікі, з іхнага звону
Ўжо затрэсьліся землі й шмат ханскіх старонаў —

Палаўчане, Літва, Дарамела, Яцьвягі, —
Свае кінулі ў полі і дзіды, і сьцягі,