„Тыя часы ў нішто абярнуліся Вось бо ля Рымава зрана Пад шаблямі крычаць Палавецкімі, А Валадзімер — у ранах!
„І туга, і нуда сыну Глебаву, А ўсё з таго, што крышыці Ня ў час шлі зямлю Палавецкую, А сабе славу сачыці!..“
