Перайсці да зместу

Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/284

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная


7

А на горах у Кіеве гэтае ночы
Сьвятаславу прысьніўся сон смутны, прарочы:

„Адзявалі мяне, — кажа, — з вечара зморна
На цясовай краваці пасьцілкаю чорнай;

„Віно сіняе чэрпалі мне, бы ў вясельлі,
А ў віне тым благое намешана зельле.

А з пустых палавецкіх каўчанавых жэрлаў
Мне на грудзі там сыпалі буйныя пэрлы,

„Ды так песьцяць мяне. А ўжо дошкі ў праломах
І бяз скрэп на маіх златаверхіх харомах.

„Усю з вечара ноч груганьнё грумкацела,
На балонь каля Плесьнеску ўжо даляцела,

„Пабыло на балотнае топкае Сані
І да сіняга мора няслося на раньні!“

І казалі на гэты сон князю баяры:
„Ўжо туга, княжа, розум, адзела твой хмарай!

„Гэта з бацькава так залатога пасаду
Сакалы два зьляцелі сачыці прынаду —

Горад Тмутаракань пашукаці з разгону,
Або ўдоваль напіціся шоламам Дону.