Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/283

„Срыбрам і золатам тым пагатове ніколі
Нам не пацешыцца ў долі, самотнае долі!“

І застагнаў-жа, о, брацьці, грод Кіеў тугою,
А той багаты Чарнігаў — напасьцю благою!

Журба па Рускай зямлі разьлілася разводзьдзем
Ды пацякла ненасытная жальба ў народзе.

А на сябе самі князі загубства кавалі,
А тут паганыя самі адны не чакалі,

Панаваліўшысь на Рускую землю з пабедай,
Дань па вявёрцы зьбіралі з двара даўным сьледам

Тыя бо два Сьвятаславічы, храбрыя воі —
Ігар, Усяволад — няпраўду збудзілі сабою,

Што быў прыспаў іхны бацька, той грозны вялікі
Кіеўскі князь, Сьвятаслаў. Ён-жа не для прылікі

Грозьбаю быў над варожымі сіламі злымі
З войскам харобрым сваім і мячамі стальнымі.

На палавецкія землі нагой наступіўшы,
Ўзгоры і яры пакуль не стаптаў, стуль ня вышаў

І замуціў там азёры і рэкі ў чаротах,
І засушыў там крыніцы і дрыгвы-балоты,

А паганога Кабяку з узлучыны морскай,
Як бураломнае віхрышча, выхапіў дзёрзка

Ад тых палкоў палавецкіх, жалезных, агромых,
Ажно зваліўся Кабяк ў Сьвятаслава харомах!

Тут вэнэдыйцы і немцы, тут грэкі й маравы
Славу вялікую дружна пяюць Сьвятаславу; —

Ігара каюць, нашто патапіў ён багацьце —
Ў доньні Каялы-ракі Палавецкай загаціў, —

Золата рускага ўсыпаўшы там вельмі многа.
Там-жа князь Ігар ссаджаўся з сядла залатога.

Ды на сядло ўжо нявольніка ціха садзіўся…
Ў горадах сьцены занылі, шум-гоман спыніўся.