Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/254

Спрала, насукала
Пачынак за тыдзень,
Дый той замарнаваўся:
Зблытаў, мабыць, злыдзень.

Але-ж нейк за зімку
Са сьцяну напрала, —
Кужаль ды на зрэб‘е
Перамеркавала.

Удалося з часам
І паставіць кросны;
З пядзю за дзень вытча,
А болей дык млосна.

Выткаўшы, бяліла,
Але так на сьціркі,
Пашто бяліць надта,
І так будуць дзіркі.

Ну, а пойдзе ў грады, —
Поліць, як з пахмельля:
Вырве бурак, моркву,
А пакіне зельле.

У жніво таксама
Ўсё йдзе не па мысьлі,
Як-бы падстаўляе
Хто нагу сумысьле.

Чуць сярпом ківае,
Праклінае гоні,
Вышай за калена
Вырасла іржоньне.

А сноп калі зьвяжа —
Як пабэрсаў нехта:
Ніяк не згадаеш,
Дзе камель, дзе верх той.