Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/252

Пад сталом скавыча,
Як-бы чаго плакаў,
З апараным бокам
Галодны сабака.

3 перабітым задам
Кот начыньне ліжа,
Побач з ім і певень
Хлеб у дзюбу ніжа.

Дзеці пустапасам
Лазяць сабе самі,
Па вушы ў балоце,
З голымі пупамі.

Пад паўдня ўстала
Гэта гаспадыня,
Працірае вочы,
А сон і ня гіне.

Засланку адклала,
Пашчапала смолку,
Дроваў за чалесьнік
Кінула бяз толку.

Неяк падпаліла
У печы гэтак дровы,
Аж паплыў на хату
Пах смалы яловай.

Гаршкі паўстаўляла
І так варыць, варыць;
Каб хаця ўдалося,
Ціха, сонна марыць.

Але як заўсёды,
Ня судзіла доля:
Як чэмер — капуста,
Зацірка — бяз солі.