Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/241

ВАЯК

Сеў ваяк на каня,
Ў рукі ўзяў востры меч
І пусьціўся дадня
Пашукаць, каго сеч.

Немалы ехаў час, —
Ня сустрэўся нідзе,
Аж напроці якраз
Вораг войска вядзе.

У яго старану
Гмін вядзе на грабеж:
Перайшлі баразну —
Пагранічны рубеж.

Схамянуўся ваяк,
Кроў зайграла ў грудзёх:
Сьціснуў меч ў руках,
Конь памчаў з усіх ног.

Наляцеў, як пярун,
На разбойніцкі зброд;
Запусьціў меч-кладун, —
Сьцеражыся, народ

Б‘е агонь з дзяцюка,
Косіць голавы з плеч,
Ня здрыгнецца рука,
Ня тупеецца меч.