Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/213

Вось поўнач… Звон чарак… Сьмех, крыкі, кляцьба…
Ня сьцяміш, дзе свой, дзе чужы…
Гахх!.. цьвякнуў тапор… Міг, зьнямела гульба…
Ляжыць труп, як крыж на мяжы…

— Мярцьвяк!! — загудзеў разбуялы народ
І рынуў з сьвятліцы пад тын…
Дзе ўбіўца?.. На горкай асіне, бы кнот…
Хістаўся нябожчыкаў сын…

Мінула гулянка… Замерла жыцьцё…
Канае карчма ў журбе;
Навокала блудзіць зданьнё, страхацьцё,
Па шчылінах вецер скрабе.

І толькі ў поўнач адзін раз у год
Карчма ажывае на міг:
Музыка іграе, гамоніць народ,
Кружыць за кяліхам кяліх.

І ў саму гульню, наганяючы жах,
Зьяўляюцца госьці туды:
Стары — з тапаром у кастлявых грудзях,
На шыі з пятлёй — малады…

13-ХІ—18 г.