Старонка:Творы. 1918―1928 (1930).pdf/186

Ты не спаткаеш стуль суседа,
А мо‘ й матулі з вас які…
Былі сваймі у шчасьці, ў бедах, —
Цяпер чужыя чужакі.

Ды ані вестачкі адтуля,
І нібы сам адтуль далей,
Адно пачуеш, як зязюля
Кукуе там, як і даўней.

А воўк завые — адгалоскі
Лятуць сюды, калі дзень ціх,
Як-бы і воўк адгэтуль вёскі
Забыць ня можа там — у іх.

Для птушкі вольнай і для зьвера,
Як і для думкі — ўвесь ім сьвет!
Для іх ня ўпішаш на паперы
Ні меж гранічных, ні пікет.

Калісь мы ў Рыгу збожжа везьлі,
Цяпер зямлі завезьлі часьць…
Але-ж куды мы, думка, ўлезьлі?
Глядзі, наклічама напасьць!

А ну, мой косю!
Што там?
Пустка…
Вярні з гасьцінца ў бок гужом!
Бо далей — „пропуск“, і… „пшэпустка“
Стань Разымблюм!
Акопы ўжо!

26-VI 1926 г.
Акопы