|
Руін, як Гэркулянума й Помпэі —
Ўсю тую цемру
Прарэзала сьвятлом нязьмерным веры,
Бліснула іскрамі, і пацяклі струменьні
Такія мкністыя, глыбокія такія,
Як думы собраных на зьезьдзе нацый —
То была мара
Электрыфікацыі.
*
Спачатку Ленін дакладаў:
— Мы — цёмныя яшчэ,
Бо мы ня ведаем сьвятла.
Ўчадзелі нашыя мазгі,
Засыпаліся ў копаці лучын,
І гніль ў куткох заглохлых
Яшчэ пладзіцца й ня пужаецца сьвятла.
І вось, калі нам голасам грамохкім
Дынама забасуе ў нізкіх тонах,
Заные, як-бы зуб, ад тысяч паваротаў
І камарамі загудуць
Моторы электрычныя у сёлах,
Каб ў рух пашлі машыны й маслабойкі
Ў суперніцтве гартованых комун, —
Тады для нас вясёлая пара надыйдзе.
А як па медных нэрвах пацячэ
Ў бядацку хату электрычнае сьвятло, —
Тады прыветная гарачая зайграе ўсьмешка
На задуманых тварах,
Надходзіць дзень, зьнікае ноч.
*
Сядзеў і слухаў ўсё Усоў,
Як яго думкі у крыштальнае аправе
Спакойна выкладаў Ільліч.
Цяпер яго ўжо ён пачуцьцямі ўладае
І думкі праясьняе і вядзе наперад.
Але прыпомнілася — ён ажно прыўстаў —
|
